PAUL
“Als je wil hardlopen, loop dan een kilometer. Als je je leven wil veranderen, loop dan een marathon!”
Paul is 38 jaar. Hij is al tien jaar langeafstandsloper. New York ontbrak nog op zijn erelijst. Hij vertelt hoe hij zich op die legendarische loop voorbereidde.
DE GROOTSTE MARATHON TER WERELD VRAAGT OM VOORBEREIDING!
"De Marathon van New York is een must. Ik heb al 9 marathons en twee woestijnmarathons gelopen, maar als iemand vroeg of ik New York 'gedaan' had, moest ik negatief antwoorden. Ik heb dus besloten om met mijn club naar New York te gaan. Je op je eigen houtje inschrijven, is bijna onbegonnen werk. Er zijn zoveel aanvragen dat het met een loting eindigt. Twee miljoen toeschouwers langs het parcours en meer dan 315 miljoen televisiekijkers wereldwijd, dat is niet gering. Ik hoopte de marathon in 3 uur te lopen. Ik volgde negen weken lang een persoonlijk trainingprogramma. De twee eerste weken werkte ik vooral aan de snelheid op de piste, vijf dagen per week, met intervaltraining: 800 m sprinten en 400 m joggen.
En dat tien keer na elkaar! Een van de vijf sessies duurde langer dan 3 uur om mijn lichaam voor te bereiden op de "muur" van de marathonloper. Ik gebruikte twee instrumenten: een hartslagmeter om tijdens de 400 m herstel mijn hartslag in de gaten te houden, en mijn Compex met de "herstel"-functie na elke lange loop. Mijn stimulator bleek nog een andere keer nuttig: toen ik pijn in mijn enkel voelde, wilde ik geen risico nemen en verving ik een looptraining door een spiertraining van een uur met de Compex.
De vier volgende weken werkte ik aan het uithoudingsvermogen, met langere en minder snelle sessies, nog altijd op de weg. Tijdens die fase liep ik ook meer dan 3 uur in de natuur, altijd om mij op het doorbreken van de beruchte muur voor te bereiden. Dat was een goed idee, want op de grote dag had ik het maar vier of vijf minuten moeilijk
daarna liep de machine helemaal vanzelf! En dan is er nog de slaap. Je moet veel slapen, maar na een intensieve avondtraining valt het niet mee om in slaap te vallen. Omdat ik overdag moest werken, had ik
niet veel keuze. Het lastigste is dat je alles moet plannen om bij de start in topvorm te zijn. Even terug naar mijn privétraining: de drie laatste weken beperkte ik me tot rustig lopen, drie
tot vier keer per week. Ik voelde me goed en had zin om voluit te gaan, maar net voor een wedstrijd is het belangrijk dat je reserves opbouwt en je krachten spaart. Het is bijna een rustperiode. Op dat ogenblik waardeerde ik de Oxygenatie- en Massage-functies van mijn Compex het meest. Ik voelde mij vederlicht! Ik heb het apparaat bovendien regelmatig gebruikt, vijf keer per week, om mijn spieren te versterken zonder moe te worden. Dat is echt fantastisch!
Toen brak de grote dag eindelijk aan. Een mooi herfstzonnetje straalde boven de brug van Verrazano. Hier begon de wedstrijd. Na het traditionele Amerikaanse volkslied klonk om tien minuten over tien het startschot. Bijna 40.000 lopers snelden vooruit!
Toen ik Brooklyn uitrende en daarna in Central Park waren de toeschouwers uitzinnig van enthousiasme. Zo'n sfeer had ik nog nooit meegemaakt. In de Bronx kreeg ik het even moeilijk. Terug naar Manhattan. De laatste kilometers in Central Park, onder het applaus van een menigte die op een bergrit van de Tour de France niet had misstaan. Uiteindelijk eindigde ik in 3 uur en 12 minuten.
Maar de belangrijkste voorbereiding op een marathon speelt zich af in je hoofd! Ik had vijf maanden lang stickers van de New York Marathon in mijn badkamer geplakt, op kantoor, in mijn auto en zelfs boven mijn bed! Ik dacht er doorlopend aan. Als je mentaal helemaal naar een wedstrijd toeleeft, dan kom je er wel. Maar het kan moeilijk zijn".
